Sztandarową odmianą kawy serwowanej chyba we wszystkich
kawiarniach i tavernach w Grecji jest niewątpliwie
kawa po grecku. Drobno zmielone ziarna kawy
charakteryzują się niesamowitym aromatem. Kawa
przygotowywana jest w specjalnym tygielku zwanym "briki".
Po wlaniu do niego odpowiedniej ilości wody - nieco
mniej, niż mieści mała filiżanka przeznaczona do
spożycia kawy, wsypujemy jedną łyżeczkę kawy oraz
odpowiednią ilość cukru (w Grecji najczęściej występują
trzy opcje: sketo-bez cukru, metrio-średnio słodka/z
jedną łyżeczką cukru oraz gliko-słodka/z dwiema
łyżeczkami cukru). Następnie pozostawiamy tygielek
na ogniu do momentu zagotowania się wody, po czym po
zdjęciu go z ognia, dokładnie mieszamy. Następnie
ostukujemy tygielek z zewnątrz, by kawa opadła na dno i
znów stawiamy tygielek na ogień. Gdy woda ponownie
zacznie wrzeć, ponownie mieszamy kawę i ostukujemy
tygielek, po czym znów odstawiamy go na ogień. Po kilku
sekundach zawartość powinna znów zacząć wrzeć - ściągamy
wówczas tygielek z ognia i przelewamy zawartość do
filiżanki. UWAGA: W momencie, gdy woda zmieszana z kawą
i ewentualnie cukrem zaczyna wrzeć, bardzo szybko może
dojść do wykipienia - dlatego należy bacznie obserwować
zawartość tygielka, by na czas zdjąć go z ognia.
Doskonałą propozycją na cieplejsze dni jest orzeźwiająca
kawa frappe.
Przygotowuje się ją na zimno, wlewając do specjalnego
naczynia, lub do docelowej szklanki (ok. 200ml),
odrobinę zimnej wody (ok. 1 cm od dna), wsypując
półtorej łyżeczki kawy rozpuszczalnej oraz odpowiednią
ilość cukru (analogicznie, jak w przypadku kawy po
grecku). Następnie zawartość należy bardzo dokładnie
wymieszać, najlepiej odpowiednią maszyną do mieszania
frappe, lub mikserem. Gdy pojawi się kilkucentymetrowej
wysokości pianka, wrzucamy kilka kostek lodu, w
zależności od preferencji dodajemy, lub nie odrobinę
skondensowanego mleka i dolewamy zimną wodę (w Grecji
jest to najczęściej schłodzona kranówka, natomiast w
Polsce sugerujemy dolać jakąkolwiek niegazowaną wodę
butelkowaną). W Grecji do przygotowania tej kawy używa
się rozpuszczalnej kawy Nescafe o konsystencji zbliżonej
najbardziej do cukru pudru. Przygotowując frappe w
domowym zaciszu należy zaopatrzyć się właśnie w kawę
rozpuszczalną o zbliżonej konsystencji, by mogła się ona
dobrze rozpuścić w zimnej wodzie.
Coraz częściej Grecy piją kawę
rozpuszczalną, a ze względu na fakt, iż
tutejszy rynek zdominowany jest przez jednego
producenta, nazywają ją po prostu
Nes. Sposób przygotowania jest zbliżony do
przygotowania frappe. Na dno filiżanki wlewamy odrobinę
wrzątku, wsypujemy półtorej łyżeczki kawy rozpuszczalnej
i odpowiednią ilość cukru. Następnie mieszamy zawartość
filiżanki, najlepiej odpowiednią maszyną do frappe, lub
mikserem, do uzyskania charakterystycznej dla podawanej
w Grecji kawy rozpuszczalnej, pianki. Kolejnym krokiem
jest dolanie do filiżanki wrzątku oraz, w zależności od
preferencji, odpowiedniej ilości mleka.
INNE
NAPOJE BEZALKOHOLOWE
Przez dwanaście miesięcy w roku w Grecji można nabyć
świeże pomarańcze. To dzięki nim zawsze można delektować
się wspaniałym smakiem wyciśniętego z nich soku. Z dużą
ilością lodu latem gwarantuje niesamowite orzeźwienie.
Malotira, zwana herbatą górską, to wywar z ziół, który
Grecy piją zazwyczaj, gdy są chorzy. Jednak niezależnie
od stanu zdrowia herbata doskonale rozgrzewa i poprawia
samopoczucie. Sposób jej przygotowania jest niezwykle
prosty. Do tygielka wrzucamy zioła wcześniej
przywiezione z Grecji :), a następnie zalewamy je
wrzątkiem. Gotujemy na bardzo wolnym ogniu przez kilka
minut, aż z tygielka zacznie się unosić aromatyczny
zapach. Wyłączamy ogień i przykrywamy tygielek np.
spodkiem i zostawiamy na kilka minut. Następnie przez
sitko przelewamy zawartość do filiżanki. Malotira
smakuje doskonale podana z jedną, lub dwiema łyżkami
miodu.
Portokalada to gazowana oranżada.
Lemonada, czyli lemoniada.
Gazoza najbardziej przypomina smakiem gazowane, niemal
przezroczyste, niezwykle słodkie napoje z lat
osiemdziesiątych :) Doskonała alternatywa dla napojów
energetyzujących.
Biral to bardzo słodki napój gazowany, zbliżony smakiem
do piwa korzennego.
NAPOJE ALKOHOLOWE
WINA
Wina greckie
to oddzielny rozdział. Temu tematowi można by poświęcić
wiele miejsca. Zdaniem znawców wina greckie nie należą
do najlepszych na świecie. Jednak będąc
w Grecji, lub przygotowując w domu kolację w greckim
stylu, bez tegoż wina nie sposób się obejść. Niemal w
całej Grecji nabyć można wino własnej produkcji.
Najpopularniejsze są trzy, pięcio i siedmioletnie.
Czerwone, a właściwie brunatne, smakiem wina nie
przypomina. Ciężki, niekiedy cierpki smak wytrawnego
wina, sprawia, iż latem lepiej je schłodzić przed
podaniem. Znacznie lepiej sprawdza się zimą - również jako grzaniec. Białe wino
domowe jest już znacznie lepsze. Lekkie w smaku,
najczęściej półwytrawne, po schłodzeniu doskonale pełni
rolę napoju orzeźwiającego.
Więcej na temat win greckich i nie tylko mogą się
Państwo dowiedzieć z niniejszego
przewodnika, do którego lektury serdecznie
zapraszamy.
Chyba najbardziej niepowtarzalny smak z win popularnych
w Grecji ma Retsina. Smak ten zawdzięcza żywicy
pochodzącej z beczek, w których wino dojrzewa. To białe
wino, podawane schłodzone, ma chyba tyle samo
zwolenników, co przeciwników. Bez wątpienia można
natomiast stwierdzić, że jest to najbardziej
charakterystyczne greckie wino białe.
PIWA
Najbardziej kojarzoną z Grecją marką piwa jest Mythos.
Wprawdzie browar należący do angielskiej firmy
Scottish-Newcastle, która w styczniu 2008 roku została
włączona do grupy Heineken, trudno nazwać w pełni
greckim, jednak zgodnie z deklaracjami firmy, nie
wpłynęło to na smak popularnego Mythosa. Po Mythosa
najczęściej sięgają turyści wypoczywający w Grecji, ale
także wśród Greków ma on wielu zwolenników. Jego dość
wyrazisty smak z pewnością ma szansę zyskać przychylność
wytrawnych piwoszy.
Jednym z najlepszych produkowanych w Grecji piw jest
Zorbas. To pochodzące z Aten piwo nie jest powszechnie
dostępne. Jego smak, zbliżony do produkowanego w
Czechach Pilsnera Urquella, potrafi pieścić zmysły.
Kolejnym produkowanym w Grecji piwem jest Vergina. Jej
lekki smak i stosunkowo niska zawartość alkoholu
sprawia, że doskonale spełnia rolę orzeźwiającego
napoju, który można spożywać w dość dużych ilościach.
Trudno znaleźć w Grecji piwo gorsze od Alfy. Na
szczęście browar dostrzegł ten problem i od 2008 roku
zaczął poprawiać jakość tego piwa. Można je spożyć jako
ciekawostkę, jednak należy wcześniej się upewnić, iż
jest bardzo dobrze schłodzone.
Produkowany na Krecie, w browarach położonych na
południe od Rethymnonu, Rethymnian, to piwo
niepasteryzowane. Dostępne jest piwo ciemne (zwane Dark)
oraz jasne (Blonde). Jakość tych piw ma się nijak w
porównaniu do np. polskiego Ciechana, ale będąc na
Krecie warto go spróbować - jako ciekawostkę. Przed
spożyciem warto sprawdzić datę przydatności do spożycia
oraz upewnić się, iż piwo jest dobrze zmrożone.
Produkowany w Grecji Heineken jest najlepszym,
ogólnodostępnym piwem. Wprawdzie nie dorównuje smakiem
Zorbasowi i Fischerowi, jednak ma nad nimi ogromną
przewagę - można go nabyć praktycznie w każdym sklepie,
barze, kafenionie, czy tavernie.
Niekwestionowanym numerem jeden pośród mieszkających na
stałe w Grecji cudzoziemców i wielu Greków, jest Amstel.
Przyzwoity smak i nieco niższa cena od Mythosa sprawiły,
że Amstel zyskał wielu zwolenników.
Amstel Light charakteryzuje się niższą zawartością
alkoholu, a także ekstraktu, przez co sprawdza się
doskonale latem, jako napój chłodząco-orzeźwiający.
Amstel Pulse jest obecny na greckim rynku piw zaledwie
od kilku lat. Zamysłem browaru było wprowadzenie znaku
towarowego kojarzącego się z piwem lepszym, dla nieco
wybredniejszych klientów. Rzeczywiście smakiem prześciga
większość greckich piw, jednak w naszej ocenie nie
należy go równać z Zorbasem, Fischerem, czy nawet
Heinekenem.
Francuski browar w Grecji? Czemu nie? Otóż jedynym
krajem poza Francją, w którym produkowany jest Fischer
jest... Grecja. Dlaczego? Ciężko na to pytanie
odpowiedzieć, ale należy się z tego cieszyć, gdyż tylko
Fischer naszym zdaniem dorównuje smakiem Zorbasowi.
INNE
NAPOJE ALKOHOLOWE
Metaxa to brandy. Zdecydowana
większość to Metaxa siedmio, pięcio i
trzygwiazdkowa (odpowiednio trzy, pięcio i
siedmioletnia). Rozgrzewające właściwości sprawiają, że
najlepiej smakuje w chłodne dni, jednak zwolennicy jej
smaku dopuszczają się profanacji i często latem
spożywają ją w drinkach - pół na pół z wodą gazowaną,
lub colą i lodem.
Najlepsza, dwudziestoletnia Metaxa,
znana jest jako Private Reserve i jest to odmiana
najbardziej ceniona przez znawców.
Gatunki specjalne to: Metaxa Golden Age, Metaxa
Centenary, Metaxa Golden Reserve, Metaxa Grand Olympian
Reserve i Metaxa Rhodes.
Charakterystyczny smak anyżku nie każdemu odpowiada.
Jednak ouzo to niewątpliwie jeden z klasycznych,
greckich trunków. Podawany jest najczęściej z wodą i
lodem oraz meze, czyli greckimi zakąskami. Grecy
uwielbiają nad jedną szklaneczką ouzo spędzać nawet
kilka godzin, dyskutując o wszystkim i o niczym,
zagryzając każdy łyk nadziewanymi liśćmi winogron (dolmades),
pomidorami, oliwkami, małymi greckimi mielonymi (keftedes)
oraz innymi smakołykami.
Nie sposób wyobrazić sobie posiłku na Krecie, który nie
zakończyłby się kieliszkiem tsikudii (raki).
Dokładamy
wszelkich starań, by informacja zawarte na tej stronie była rzetelna,
jednak pragniemy, by osoby odwiedzające nasz serwis miały wpływ na jego
treść. Dlatego serdecznie zapraszamy do
zgłaszania uwag, które pozwolą poprawić nam jego jakość.
3623158